Inicjacja w Dorosłość - Próba Mocy i Odpowiedzialności

„Nie stajemy się ostatecznie sobą przez to, że pozostajemy w cieple dzieciństwa,
lecz przez konfrontację z zadaniami, które stawia przed nami życie.”

Kiedy naprawdę zaczyna się dorosłość?

Nie w chwili, gdy otrzymujemy dowód osobisty.
Nie w momencie, gdy płacimy pierwszy rachunek.

Dorosłość zaczyna się, gdy przestajemy obwiniać świat, rodziców, partnerów i bierzemy odpowiedzialność za to, co tworzymy. To etap, w którym świadomość wznosi się ponad poziom odwetu, winy czy lęku (Hawkins: poniżej 200), i wchodzi w przestrzeń odwagi, neutralności, a czasem nawet gotowości (200–310).

To nie akt siły. To akt zgody: „To moje życie. Ja je tworzę.”

Inicjacje w dorosłość - jak wyglądały naprawdę?

W pierwotnych kulturach rytuał dorosłości był przełomem. Młody człowiek przechodził przez symboliczny „próg” czasem był to samotny pobyt w dziczy, czasem zadanie, które wymagało odwagi i determinacji.

To nie był egzamin. To było odbicie tego, co już w nim było jego mocy, gotowości, zdolności do trzymania odpowiedzialności w dłoniach, bez ucieczki.

Po powrocie - wspólnota go widziała. Nadawała mu nową rolę. Mówiła:
„Już nie jesteś dzieckiem. Jesteś jednym z nas.”

A co, jeśli tego nie było?

W naszej kulturze ta inicjacja została spłaszczona.
Zamiast symbolu - Excel.
Zamiast rytuału - oczekiwanie.
Zamiast wspólnoty - samotność.

W efekcie wiele dorosłych kobiet i mężczyzn funkcjonuje zewnętrznie w dorosłości, ale wewnętrznie nie czuje sprawczości. Ich cień mówi:
„Jeszcze nie jestem gotowa.”
„Jeszcze nie mogę.”
„Ktoś powinien mi powiedzieć, co robić.”

Jakie są objawy nieprzeżytej inicjacji?

• Trudność w podejmowaniu decyzji – jakby każda droga groziła katastrofą.

• Poczucie bycia przeciążoną – bo nie wiadomo, co naprawdę należy do mnie.

• Unikanie odpowiedzialności lub przeciwnie — przesadne jej dźwiganie.

• Potrzeba kontroli – bo brakuje wewnętrznego bezpieczeństwa.

To nie jest słabość. To niedomknięta brama. A bramy trzeba domykać.

Dojrzała moc to nie dominacja

Autentyczna dorosłość nie potrzebuje maski. Nie krzyczy, nie udowadnia, nie kontroluje.
Ona wie, kim jest. Osoba, która przeszła ten próg:

• mówi „nie” bez winy,

• mówi „tak” z serca,

• podejmuje decyzje, nie tracąc kontaktu ze sobą,

• nie musi być „idealna”, by być wystarczająca,

• nie potrzebuje zewnętrznego uznania, by działać.

To jest prawdziwa suwerenność - archetyp Króla/Królowej, który nie rządzi, ale służy wewnętrznemu porządkowi.

Współczesne rytuały dorosłości

Nie musimy wracać do dziczy. Ale możemy wrócić do symbolu. Każde ważne wydarzenie może stać się inicjacją, jeśli zostanie nazwane, przeżyte i uznane.

• Pierwsza praca.

• Wyprowadzka.

• Założenie własnego projektu.

• Publiczne zadeklarowanie swojej ścieżki.

• Moment, w którym przestajesz się tłumaczyć ze swoich wyborów.

Jeśli towarzyszy temu świadek – wspólnota, krąg, mentor – to zmiana zostaje w ciele i psyche jako potwierdzona. Nie jako „obowiązek”, ale jako akt wolności.

Refleksja

Zatrzymaj się. Poczuj oddech. Zadaj sobie pytanie:

Za co jestem dziś gotowa wziąć pełną odpowiedzialność – bez winy, bez wstydu, bez czekania?

To pytanie otwiera bramę. Za nią czeka Twoja moc - spokojna, stabilna, gotowa.

Zaproszenie

W programie Rytuały Przejścia pracujemy z inicjacją w dorosłość nie przez teorie, lecz przez doświadczenie. Najpierw w swoim ciele i życiu, potem dla innych kobiet, które też czekają na swój próg.

📅 Start: 25 lutego