Są takie momenty w relacjach między kobietami, które trudno nazwać wprost. Na poziomie zewnętrznym wszystko wydaje się w porządku. Rozmowa się toczy. Jest uprzejmość, czasem nawet bliskość.

O tym, jak nieświadome historie kobiet wpływają na sposób, w jaki trzymamy przestrzeń „Myślałam, że prowadzę z miejsca mocy. Ale z czasem zrozumiałam, że to nie była moc tylko mit, którego nie umiałam jeszcze nazwać.”

W świecie, który zachęca kobiety do bycia „przewodniczkami”, „trzymającymi przestrzeń”, „liderkami zmiany”, łatwo pomylić osobistą gotowość z nieświadomym impulsem.

„To, co kiedyś mnie chroniło, dziś już mnie ogranicza.
Ale nie chcę tego odrzucać. Chcę to zrozumieć. I przemienić.”

Kompensacja nie jest błędem. Nie jest dowodem na „niedojrzałość”, „fałszywe prowadzenie” czy „brak świadomości”. Kompensacja to strategia przetrwania.

„Kiedy jestem sama, wszystko się rozpada. W grupie czuję się ważna. Widoczna. Ale gdy z niej wychodzę, zostaję tylko ja i milcząca pustka.”

To jedno z najbardziej bolesnych zdań, które słyszę od kobiet, które prowadzą. Często stoją na czele kręgów, wspólnot, inicjatyw.