Jedność i służba - Kiedy rozwój przestaje być o mnie
„Nie jesteśmy tu tylko po to, by się ulepszać.
Jesteśmy tu, by to, co w nas urosło,
mogło służyć czemuś większemu.”
Po wszystkich etapach od pierwszych emocji, przez głos, ciało, relacje i wizje, przychodzi moment, w którym spojrzenie się zmienia. Już nie chodzi tylko o moją historię.
Nie chodzi o naprawę siebie. Nie chodzi o kolejne warsztaty.
Zaczynasz czuć, że to, przez co przeszłaś, ma szerszy sens.
Że Twoje doświadczenie jest ziarnem, które może wydać owoc dla innych.
Ale nie przez poświęcenie. Nie przez stawanie się „bardziej duchową”.
Tylko przez obecność, która płynie z dojrzałości.
Kiedy duchowość spotyka codzienność
Współczesna duchowość często rozdziela. Albo się rozwijasz i "jesteś w sobie".
Albo działasz i jesteś w strukturze, efekcie, zadaniu.
Ale etap służby nie polega na porzuceniu jednego na rzecz drugiego.
Polega na scaleniu:
działania z wartościami,
intuicji z decyzją,
delikatności z granicą,
wewnętrznego prowadzenia z zewnętrzną odpowiedzialnością.
To już nie jest rozwój „o mnie”. To jest życie z pytaniem:
Jak mogę być sobą – i tym samym służyć światu?
Służba bez samozapomnienia
Służenie nie oznacza, że znikasz. Że spalasz się dla innych. Że jesteś „dla wszystkich”.
Oznacza, że Twoja obecność przestaje być obroną. A staje się kanałem.
Nie działasz już, by udowadniać swoją wartość. Działasz, bo czujesz sens.
Nowe przywództwo: czułe i ugruntowane
To etap, w którym rodzi się dojrzałe przewodnictwo. Nie to, które stoi na czele.
Lecz to, które widzi głębiej, słucha więcej, prowadzi z pola, a nie z ego.
Tu kobieta przestaje:
potrzebować potwierdzenia,
ranić z poziomu niedojrzałej władzy,
zapominać o sobie w imię „pomagania”.
Zaczyna:
mówić mniej, ale pełniej,
działać klarowniej, z zakorzenieniem,
błogosławić, nie narzucać.
To archetyp Matki-Mistrzyni, tej, która już nie musi walczyć o miejsce, bo jest miejscem.
Rytuały jedności
W dawnych społecznościach nazywano to wejściem w starszyznę.
Nie przez wiek, lecz przez jakość obecności. Współczesne formy?
świadome przyjęcie roli mentorki,
prowadzenie z miejsca dojrzałości,
uznanie, że „mam coś, czym mogę się dzielić – bez tracenia siebie”.
To nie status. To gest duszy.
Refleksja
Gdzie w Twoim życiu to, przez co przeszłaś, mogłoby dziś służyć innym,
bez wysiłku, bez samozapomnienia, po prostu z obecności?
Zaproszenie
W programie Rytuały Przejścia uczymy się nie tylko przechodzić przez etapy —
ale też integrować je w służbie i przywództwie. Bo tylko to, co zostało wewnętrznie przekształcone, może być przekazane dalej z mocą.
📅 Start: 25 lutego
👉 Dołącz: kobietywkregu.pl/rytualy-przejscia-w-kregu