JESTEM WIDOCZNA

Gdzie nauczyłam się, że bezpieczniej jest mnie nie widzieć?

Zaczniemy od stworzenia mapy Twojej niewidoczności. Gdzie dzisiaj się chowasz, mimo że świadomie chcesz być widoczna?

Czy chowasz się za perfekcjonizmem?Wiecznym przygotowywaniem?Kolejnymi kursami?
Zmianą pomysłu tuż przed jego realizacją?
Publikowaniem wyłącznie „bezpiecznych” treści? Zaniżaniem ceny?

Marką, za którą nie widać Ciebie?
I zadamy sobie znacznie ważniejsze pytanie:

Co daje mi pozostawanie małą? Przed czym mnie to chroni?

Zaczniemy również obserwować reakcję ciała na samo wyobrażenie większej widoczności.

Czy potrafię pozwolić innym mieć o mnie zdanie, którego nie kontroluję?

Kiedy zaczynasz być widoczna, inni ludzie zaczynają Cię interpretować.

I nie masz nad tym pełnej kontroli.

Ktoś może pomyśleć, że jesteś „za bardzo”.

Ktoś może się nie zgodzić.

Ktoś może skrytykować.

Ktoś może Cię nie zrozumieć.

Dlatego podczas tego spotkania będziemy pracować nie tylko z lękiem przed oceną.

Pójdziemy głębiej.

Do potrzeby kontrolowania tego, jak widzą nas inni.

Bo wolność zaczyna się również wtedy, kiedy przestajesz potrzebować, żeby wszyscy właściwie Cię zrozumieli, zanim pozwolisz sobie mówić.

Czy mogę pokazać się naprawdę i pozostać przy sobie, kiedy ktoś wybierze kogoś innego? To może być jeden z najważniejszych progów całego procesu.

Bo czasami łatwiej powiedzieć:

„Nie mam klientów, bo właściwie się nie promuję” niż naprawdę się pokazać i skonfrontować z możliwością: „Pokazałam się. I ta osoba mnie nie wybrała.”

Dopóki się chowamy, możemy chronić wyobrażenie o własnym potencjale.

Widoczność konfrontuje nas z rzeczywistością.

Dlatego podczas tego spotkania będziemy pracować z odrzuceniem, porównywaniem się, zazdrością i poczuciem „nie jestem wystarczająca”.

Ale przede wszystkim z jednym:

zdolnością pozostania przy sobie również wtedy, kiedy świat mówi „nie”.

Co powiedziałabym, gdybym przestała próbować być akceptowalna?

Tutaj zaczynamy odzyskiwać głos. Nie będziemy pytać: „Jak powinnam komunikować swoją markę?”

Zapytamy: „Co naprawdę mam do powiedzenia?”

Jakie zdanie łagodzę? Czego nie publikuję? Jakiego stanowiska nie zajmuję?

Gdzie mówię językiem swojej branży zamiast swoim?

Gdzie próbuję jednocześnie mówić prawdę i zabezpieczać się przed tym, że komuś może się ona nie spodobać?

Będziemy pracować z głosem, ciałem i ekspresją. Po to, żeby mówić bardziej swoim głosem.

Ile przestrzeni jestem gotowa naprawdę zająć?
Co czujesz, kiedy widzisz kobietę, która ma wpływ?

Pieniądze? Dużą społeczność? Własne zdanie?

Która mówi: „Jestem w tym dobra.”
Która przewodzi. Która nie przeprasza za swoje ambicje.

Podziw? Zazdrość? Nieufność?

I teraz trudniejsze pytanie: Czego boisz się, że inni poczują wobec Ciebie, jeśli sama staniesz się taką kobietą?

Tutaj spotkamy nie tylko lęk przed porażką.

Spotkamy również lęk przed sukcesem.

Przed wpływem. Przed pieniędzmi. Przed odpowiedzialnością. Przed własną wielkością.

Nie chodzi o to, żeby stać się większą od innych. Chodzi o to, żeby przestać robić siebie mniejszą.

Pozwalam światu mnie zobaczyć. Nie zakończymy tego procesu piękną wizualizacją i zdaniem: „Teraz jesteś gotowa.” Zakończymy go ruchem.

Przez wcześniejsze tygodnie będziesz przygotowywała swój własny próg widoczności.

Dla jednej kobiety będzie nim pokazanie twarzy.
Dla innej uruchomienie programu.
Dla kolejnej live.
Podniesienie ceny.
Napisanie do dużego partnera.
Wypowiedzenie własnej opinii.

Zaproszenie pierwszych osób do nowego projektu. Nie istnieje jedna miara odwagi.

Istnieje pytanie: „Gdzie kończy się dzisiaj moja strefa widoczności i jaki jest mój następny krok poza nią?”

I zrobisz ten krok.